Halszka Chmielowska-Guilley (1915–1999), właściwie występująca w części źródeł jako Halszka Guilley-Chmielowska, była polską pisarką emigracyjną, reportażystką i fotografką artystyczną. Urodziła się 9 grudnia 1915 roku w Sumach pod Charkowem, w rodzinie inteligenckiej wywodzącej się ze szlachty ziemiańskiej. W 1935 roku zamieszkała z rodziną we Lwowie. Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Jana Kazimierza, a następnie pracowała w Zakładzie Fotografii Artystycznej Huberta. W 1936 roku wyszła za mąż za lekarza Leszka Czarnika, działacza Szarych Szeregów. Po wkroczeniu Armii Czerwonej do Lwowa jej mąż został aresztowany przez NKWD, a następnie zamordowany w więzieniu Brygidki w 1941 roku. Halszka Chmielowska przedostała się wówczas do Warszawy, gdzie zaangażowała się w działalność konspiracyjną. W 1942 roku została aresztowana przez gestapo i osadzona w niemieckim obozie pracy w Arnstadt. Przez niemal trzy lata pracowała przymusowo w fabryce amunicji Polte-Werk. Doświadczenia wojenne i obozowe stały się jednym z najważniejszych źródeł jej późniejszej twórczości. Po zakończeniu wojny, w 1945 roku, dotarła do Francji. Wyszła za mąż za francuskiego robotnika Roberta Guilleya i osiadła w Argelès-Gazost w Pirenejach, gdzie pozostała do końca życia. Wychowała troje dzieci. Nie zerwała jednak kontaktów z Polską i aktywnie angażowała się w pomoc dla rodaków. W okresie stanu wojennego współorganizowała transporty żywności i lekarstw do Polski. Działała również w Amnesty International oraz w organizacjach niosących pomoc Polsce. Jej książka jest na liście jako To było tak…,

Książki autora